ยิ่งเราพยายามที่จะไม่นึกถึงเรื่องใด
ยิ่งจะทำให้เราคิดถึงแต่เรื่อง เรื่องนั้น
 
 
 
 
 
 
 
 
บ่อยครั้งที่ฉันปล่อยใจให้ลอยไป
เผลอไผลไปกับสายลมและมวลเมฆ
 
สูดลมหายใจอย่างแผ่วเบา
เหมือนกลัวว่าอากาศจะหมดสิ้น
 
นิ่งเงียบฟังใบไม้เคลื่อนไหว
ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเต้นของหัวใจ
 
กายภาพหนึ่งที่บอกว่าฉันยังมีชีวิต
 
 
 
 
 
 
 
มนุษย์ช่างบอบบางเหลือเกิน
แสงแดดจ้าแผดเผาผิวกายเรา
สายลมหนาวกัดกร่อนลมหายใจเรา
 
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
เราถึงยังทำร้ายทำลายกันด้วยคำพูด
โจมตีกันด้วยการกระทำ
 
ทั้งที่เราต่างเป็นมนุษย์เช่นเดียวกัน
 
 
 
 
 
 
 
 
หรือฐานะทำให้เราต่างกัน
 
สังคม
การเงิน
การศึกษา
 
คือสิ่งที่ทำให้เราต่างกันหรือ
 
 
 
 
มนุษย์เหมือนกัน
แต่ คน ไม่เหมือนกัน
 
 
 
 
คนหนึ่งคนไม่ทางเหมือนคนอีกคนหนึ่ง
ฝาแฝดยังมีจุดที่ต่างกัน
การลอกเลียนแบบอาจได้สิ่งที่ดูเหมือนกัน
แต่ภายใต้เปลือกที่เหมือนก็ยังคงมีความต่าง
 
 
 
 
 
 
 
เธอและฉัน
เราเองก็ต่างกัน
 
 
ไม่ว่าด้วยฐานะ
หรือปัจจัยอื่นที่เกี่ยวข้อง
 
 
 
 
 
 
 
ธรรมชาติสรรสร้างด้วยความสร้างสรรค์
 
 
ฉันเฝ้าบอกตัวเองให้หยุดคิด
แต่มันกลับเฝ้าคำนึงไม่รู้จักหยุด
เพราะอะไรเราถึงยังทำร้ายและโจมตีกัน
 
 
เพราะสิ่งที่ธรรมชาติสร้าง
คือมนุษย์
คือชีวิต
 
เพราะธรรมชาติ
ไม่ได้สร้างในสิ่งที่มนุษย์กระทำ
 
 
นี่ถือเป็นคำตอบรึเปล่า
 
ฉันไม่แน่ใจ
 
 
 
 
 
 
 
ลอง

สูดลมหายใจแล้วผ่อนออกเบาเบา
ธรรมชาติอาจกำลังบอกบางอย่างกับเราอยู่ก็ได้
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot! Hot!

#3 By CUPCAKE== on 2012-12-04 13:30

สำหรับฉันรู้สึกว่าแผ่นดินไหว
และหัวใจก็ด้วย

#2 By [[ FunGi ]] on 2012-11-18 21:19

Hot! Hot!

#1 By KANYA on 2012-11-15 01:37